İDEAL DÜŞÜNCE Düşünceye Açılan Pencere

Politikacının iki düşmanı vardır. Birisi evhamdır, diğeri gururdur. Bazı politikacılar kendilerini öyle başarılı bulurlar ki; vazgeçilmez olduklarını zannederler. İşte bu duygunun başlangıcı politikacının başarılarının sonu demektir.

Tecrübeli bir politikacımızın anlattığı bir olay vardır:

Geçmiş yıllarda yaşamış, kendisini vazgeçilmez zanneden bir zat vardı. Bu kimse gençliğinde çok güzel şarkı söylerdi, güreş tutardı ve oyun kurardı. Şöhreti o hale gelmişti ki; nerede, bir düğün olsa onu mutlaka çağırırlardı O başından geçen olayı şöyle anlatıyordu:

"Bir defasında Toroslar'da bir köy düğününe gitmiştim. Düğün sahibinin bir hareketinden hoşlanmayınca gidip ona 'bana bakın sonra düğünü terk eder giderim' diye tehditvari bir ifadede bulunmuştum.

'Burayı terk ederim' sözüne, düğün sahibinden herhangi bir reaksiyon görmeyince, yavaş yavaş atımın bağlı olduğu yere doğru yürümeye başladım.

Bir iki adım atıyor arkama dönüp bakıyordum ve 'dur gitme' diyen birisi var mı diye merak ediyorum. Hiç kimse dur demedi.

Gittim, atımı aldım. Atıma binmeden önce dönüp bir daha baktım. Gene kimseden ses çıkmıyordu. Köyümün yoluna düştüm, yolda giderken bir çıtırtı duyduğumda arkama dönüp bakıyor ve acaba beni çağırıyorlar mı diye merak ediyordum.

Dönüp köyüme geldiğim zaman bu olayın benim üzerimde ne kadar etki yaptığını öğrendim ve vazgeçilmez olmadığımı anladım.

Hâlâ o yollardan geçerken o dönüşümü hatırlarım. Atıma giderken arkamda bir çıtırtı duysam hâlâ beni çağırıyorlar mı, yoksa? diye döner bakarım."

Tecrübeli politikacımızın anlattığı bu olayı Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın Davos dönüşünde yaptığı konuşması vesilesiyle hatırladım. Erdoğan, o meşhur konuşmasını yaparken kendisinin vazgeçilmez olduğunu, mutlaka tekrar aranacağını zannediyordu. Ve nitekim bu duygusunu da açıklamış ve isterlerse beni arasınlar gibi bir ifade kullanmıştı. Fakat her politikacı gibi o da yanıldı.

Derler ki ressamın en önemli fırçası son defa kullandığıdır. Yazarın ise en önemli kararı nerede nokta koyacağını bilmesidir.

Bir dostumun kendi müdürü ile yaptığı bir tartışmayı hatırladım. Onu anlatırken müdürü kendisine ne dedi, kendisi ne cevap verdi hararetle anlatıyordu. Bir ara bu tartışmada okadar ileri gitti ki, dayanamayıp, onun suratına "bir tokat attım" dedi.

Dinleyenler şaşkın şaşkın yüzüne baktığını görünce, yaptığı gafı hatırladı ve;

"Arkadaşlar kusura bakmayın; lafın önünü alamadım" dedi.

Bu sözden sonra hep düşünürüm ve politikacılar önünü alamadıkları laflar ettikleri zaman daima bu sözleri hatırlarım. Bu tip laflar öyledir ki, her zaman politikacıların ömür boyu ayaklarına dolaşır.

Rahmetli Adnan Menderes'in "Ben kendime eski Başbakan dedirtmem" deyişi bunun en güzel misalidir. Tayyip Erdoğan'ın Davos'tan ayrılırken "Davos benim için kapandı" demesiyle Adnan Menderes'in bu sözü arasında büyük bir benzerlik vardır.

Erdoğan "Ben sözümün arkasında dururum, geri gitmiyorum" diyor ama o platformu terketmenin önemini geç de olsa anlamaktadır.

Fransız Kralı Louvy'nin "Devlet benim" sözü tarihe geçmiştir. Ama onun başına gelenleri de tarihler sayfa sayfa yazmaktadırlar. Bir kimsenin yapamayacağı bir sözü söylemesi, yanlış olduğu gibi onun arkasında duruyorum demesi ikinci bir yanlıştır. Tarih göstermiştir ki bir politikacı kendisinin vazgeçilmez olduğu duygusuna kapılırsa, onun düşüşü başlamış demektir.

Düşenlerin arkasından söylenen bir söz vardır: "Akıbeti hayrola."