İDEAL DÜŞÜNCE Düşünceye Açılan Pencere

DUYMUYORDUN

Binlerce yıl oldu sen diye başlamayalı cümlelerime

Belki de asırların büyüttüğü bir sızıydın içimde

Öyle kanıma dokunman

Bir  başlanğıçsın dağlara sırt vermiş rüzgarların biriktirdiği

Dilimde sen .

Bir isyanın başlangıcı bir kalenin düşüşü

Bir düşün yenilmesi  sabaha

İşte böyle böyle bir şeysin sen

Ben sadece çocuktum bakışlarında büyüyen

Sana aşklar biriktiriyorudum  müsvette kağıtlarında

Ve yazılı kaynaklardan çalıyordum seni

Zamandan aşırıp seviyordum seni .

Zora sokup duruyorum zamanımı bilmiyordum geçip duruyordu

Alışmak kötüydü ve sen kötü alışkınlığımdın, tiryakiydim hani bakışlarına

Edepli bir edebiyatla düşüyordum sayfalara

Yazıyordum işte Endülüsten bu yana duymuyordun

İçimde cehennemleri tutuşturdum

Yaktım belki binlerce kez içimdeki buzul çağını

Üşüdü ellerim ,tutunamadım sana

İklimleri yaktım içimde sahra çöllerinin sam rüzğarlarıydın

Değdiğinde  gözlerin bakışlarıma  ruhum kurudu  .

Bağrıma bastım avazımı ama duymuyordun

Bir şairin en çok sevdiği söz gibiydin sen

Bazen sahrayı kebirde bir güneş

Bazen kutuplarda bir buzul parçası gibi oturuyordun içime

İçime dert oluyordun zorunlu şark saatlerimde

Sana şiirler biriktiyordum,  haykırıyordum kendi kendime

Ama sen duymuyordun ,duymuyordun

Ben çizerken eşğalini geceyi sen uyuyordun

Kalemler hasretken uykuya ,yabancısı değildin yazıtların

Kalemler bittiğinde ruhum üşüyordu ansızın

Ansız odalarda göz kapaklarıma yüklendiğinde sağır bir uyku ölüyordum

Artık cehennemleri tutuşturma vaktidir

Bu ayaz devşirdiğinde yağmura şiirleri

Uzun soluklu cümlelerdesin sen sondan eklemeli dilimde

Sesizliğidir işte cesaretimin korkaklığı

İçimde anlamlı anlamsız birçok dize

Sana haykırıyordu duymuyordun

benersince@gmail.com