İDEAL DÜŞÜNCE Düşünceye Açılan Pencere

Yalnız Ölmekten Çok Korkuyorum

Erdoğan ÇİVİT

Sararırken gece,düşerken üstüme usul uslul ,

Tut ellerimi ne olur

Yalnız ölmekten çok korkuyorum

Düşerken bir kış sabahı saçlarıma kar taneleri

Sar beni neolursun

Yalnız ölmekten çok korkuyorum

Korkuyorum işte bir kış sabahın da ellerimin uyuşmasından

Ve dağınık bir düş kurarken gitmek var ya bu şehirden, senden

Sonra köşede duran resminin umut dolu bakışlarından

Ayrılmak varya martıların acı feryadından

Ve birtanesi sesinden bakışlarından ayrılmak varya

Tut ellerimi ne olur yanlız ölmekten çok korkuyorum

.....

Eski bir şarkıydı dudaklarımı büken

Bir hayli yorgundu dudagımdaki sigara

Yarım kalmış kitabım bardakça çayım

Soguyan yanım ve agır agrıları yüregimin

Ve düşüncesi bile katrana boyar düşlerimi

Tut elimden ne olursun yalnız ölmekten çok korkuyorum

......

Sahi sararırmı gece gerçekten

Ve varmıdır bir doğrunun başka bir doğrusu

Giden gelmezmiş gidenler hep yalan mı?

Ölüm siyah mı gerçekten, toprağa çalan bir haki tonuyla kahve rengi mi yoksa?

bir sabah ezanın da can verir gene ruhum

tutunmak hayata .

hayat hep yalan mı?

ne olur tut ellerimi bitanesi

yalnız ölmekten çok korkuyorum

ŞİİR ALTI DÜZ YAZILAR

Elbetteki yalnız ölmek Tanrının ve doganın kararı ve değişmeyen yegane unsurdur , doğarken de yalnız başlandığı gibi yalnız ölünürmüş.  Hep böyle, hep düşünmüşümdür : “yalnız başına hayata gözlerini yunmak çok acıdır her halde . Son bakısını gerçekleştirmeden sevgilinin eşin oğulun kızın ne bileyim birinin gözlerinin içine bakmadan birinin elinden tutmadan ölmek yalnız başına. Nazenin bir çiçek gibi ömür sona geldiğinde yanlız ölmek işte korkutan bir kabustur işte böyle. Şiirler ölümlerden behsetmemeli aslında ama sözün yağlı boyalarıdır kelimeler kelamlar .Ve ölümde bu resmin siyah rengidir çoğu zaman. Yalnız ölmek ise daha koyu bir siyah olur tutunamadığımız zaman hayata

düşünsemek (buda yeni bi anlam mı oldu bilmiyorum )bir otel odasında ya da sadece bir odada kimsesiz kimsesiz ölmek ne kadar acıdır öldüğünü hatırlatmaktan çok tavana çakılmaz mı gözler ve yıllarca beklenen o kapı çalıntısını beklemez mi her zamankinden da ha fazla daha da fazla?

yalnızlıktan başka ne  düşer o sıra hastalıklı vücudun moleküler yapısına. Ne düşünür insan cennetimi cehannemi mi ? Melek olmayı mı hayal eder yoksa ? Eğer tutulacak bir el yoksa  yaşamak da zoraki bir

süreç ten çıkma bir sınavlığıyla kalmaz mı? Evet yalnız ölmek son bakışını da duvarlar da tüketmek ve kulakların kapı çalınışına hasretliği ve tutamadan bir elin sıcaklığını ölmek. Ne acıdır böyle!

Dediğim gibi şiirler ölümden bahsetmemeli  ve şairler yazmamalı bu acı hüznün tozlarını ama siyah rengidir işte şiirlerin yağlıboyasının ölüm!

Ve yalnız ölmek daha koyusudur bu siyahın.