İDEAL DÜŞÜNCE Düşünceye Açılan Pencere

BİR MÜNZEVİNİN NOT DEFTERİNDEN

TEVAZU

Vedat ÖZCAN

“Tevazu ilmin meyvesidir.”

“Akıllının dili kabindedir. Ahmağın dili ise ağzındadır.”

Hz. Ali

Tamam anladım!

Okumuşsun, okuyorsun, çok şey biliyor ya da bildiğini sanıyorsun. “A” deyince Aristo’dan, “B” deyince bing bang teorisinden, “Z”deyince de zerzevattan bahsediyorsun. Ne de olsa okur-yazarsın… Her şeyi biliyor ya da bildiğini zannediyorsun.

Sen durmadan, nefes almadan, ara vermeden konuşurken, kendimi mengeneye sıkıştırılmış lata[1] gibi hissediyorum. Tek taraflı sohbet(in) bitip ayrıldığımızda mengenenin izi kalıyor beynimde... Derin bir iz… Beynim dezenformasyona uğruyor... Geri dönüşü imkânsız hasarlar bırakıyorsun…

O kadar çok ve alakasız şeylerden bahsediyorsun ki… Her şeyi biliyorsun ama her şeyden konuşmanın ve bahsetmenin hem çok gereksiz, hem de hiçbir şeyi bilmediğinin göstergesi olduğunu fark etmiyorsun.

Her soruya cevap vermek zorunda değilsin!

Sana bir şey sorulduğunda -ki genelde sana sorulmasa da müthiş bir heyecanla cevap veriyorsun- evet sana bir şey sorulduğunda, cevabını bilmiyorsan, “bilmiyorum” demen gerekmez mi? Nedir seni her sorulan soruya cevap vermek zorunda bırakan. Okuduğun iki satırın, dinlediğin üç beş sözün, anladığını sandığın birkaç düşünürün beyninde bıraktığı tortular mı?

Ah güzel kardeşim!

Ne alimler gördü bu dünya! Nihayetinde “Anladım ki hiçbir şey bilmiyormuşum!” diyerek, tevazu elbisesini giymek zorunda kaldılar.

Hiç olmazsa hurma ve kabaktan ders al. [2]

Bak hurma ağacına! Tevazu göstermeyip dik başlılık etmiş! Etmiş de ne olmuş. Meyvesi olan salkımlar başına yüklenmiş, olanca ağırlığıyla başında taşıyor.

Kabak ise yüzünü yerlere sermiş, tüm ağırlığını toprak taşıyor.

Ah güzel kardeşim!

Enaniyet yükünü daha ne kadar taşıyabilirsin ki?

Böyle giderse ruhun da aklın da harâb olacak!