İDEAL DÜŞÜNCE Düşünceye Açılan Pencere

BİR MÜNZEVİNİN NOT DEFTERİNDEN

Siyasetin Hissizleştiği Anlar

Vedat ÖZCAN

"Dil, tencerenin kapağına benzer.

Kıpırdadı da kokusu duyuldu mu ne pişiyor anlarsın. "

Muhafazakar siyaset, son yirmi yıldır elde ettiği başarıların! getirdiği kendine güvenle, yapılan her hatanın kamuoyu tarafından tolere edileceği yanlışına düşmeye başladı. En azından son sel felaketi ile ilgili olarak verilen demeçlerde ve yapılan açıklamalarda böyle bir anlayışın emarelerini gördük.

Başkan Topbaş’ın, sel felaketinin nedenlerini açıkladığı basın toplantısında, muhalefetin CHP kanadını “Ülkeyi 44 yıl yönettiniz” ifadesi ile bir çeşit suçlamaya yönelmesi, dere yataklarında gerçekleştirilen yapılaşmanın müsebbibi olarak CHP’yi göstermesi nasıl bir izah tarzının seçildiğini gösterdi. Başbakan’ın “Derenin intikamı acı olur” ifadesini de tüm bu olup bitenler arasında nereye koyacağız, ona da siz karar verin!

Bütün bunlardan daha vahim olan duruş ise tüm bu demeçlerde ve açıklamalarda, (Ulaştırma Bakanı’nın açıklamaları hariç) neredeyse tüm siyaset erbabına, tam bir hissizliğin hakim olması idi.

Siyaset bir yönüyle insanları yönetme sanatı ise bir başka yönüyle de sorumluluk alabilme ve dahası sorumluluklarının gereğini yerine getirebilme sanatıdır.

Çok mu zordu, “20 yıldır bu şehri biz yönetiyoruz ve olan biten her şeyden biz sorumluyuz, sorumluluğumuzun gereğini de yerine getiriyoruz” demek ve istifa etmek.

İktidardakiler ve muhalefettekiler oturup son üç-dört gündür verdikleri demeçleri alt alta sıralayıp bir okusalar. Acaba yapılan açıklamaların içinde kaç tane özür, başsağlığı ve sorumluluğu kabul anlamına gelecek ifadeler bulabilirler.

Ulaştırma Bakanı’nın açıklamalarını hariç tutmuştuk.

Bakanın sorumluluğu kabul eden açıklamalarına, ertesi gün bazı gazete manşetlerinde (malum sebeplerden dolayı) “İşte! Biz yirmi yıldır bu şehri yönetemiyorlar demedik mi?” mealli manşetlerle karşılık verilmesi, amacın üzüm yemek değil bağcıyı dövmek olduğu anlamına gelmiyor mu?

Şimdi bir vatandaş, imarsız bir araziye gecekondusunu dikmiş. Seçim zamanı gelmiş ve herkes gibi, elektriği, suyu ve doğalgazı kapısına kadar getirilmiş gecekondusuna ruhsat almayı bekliyor. O gecekonduya ruhsat vermeyecek yerel yönetime o evden oy çıkar mı çıkmaz mı?

Bir ülkede siyaset, hizmet etme ve sorunları çözme, doğruları ve idealleri dillendirme ve daha ötesi yaşama geçirme ekseninden uzaklaşmış, rant üretme, rantı paylaşma, gücün terakümü ve ezici bir şekilde kullanılması eksenine oturmuşsa, tüm bu tuhaflıkları yaşamak kadar doğal ne olabilir ki?

Dere yataklarına ev yapanlar da yapılmasına ses çıkarmayanlar da dahası  asla imara açılmaması gereken imarsız arazileri imara açarak her seçim döneminde ruhsat verenler ya da ruhsat isteyenler de elbirliği ile bu sonuca taşıdı İstanbul’u.

Tabi suçlu bu kadar çok olunca da kimse gerçeği ifade etme ve sorumluluğu kabul etme cesaretini gösteremedi.

Ortaya da böyle tuhaf bir tartışma çıktı.

Olan da bu afette ölenlere oldu.

Olsun, nasıl olsa kalan sağlar bizimdir.

Ama unutulmasın, bu sefer kalan sağlar biraz öfkeli…