İDEAL DÜŞÜNCE Düşünceye Açılan Pencere

Yazılarım ve Korkularım

İdris ÇAKMAK

Doğru dürüst bir acı veya kederin ortasından geçmemiş bir şahıs olarak yazdıklarımın ne kadar da değersiz olduğunu fark ediyorum. Aklıma her geleni yazabilmenin verdiği savrukluğu da alıyorum ardıma.

 Gündelik ekmek misali konulara dalmamanın hazzıyla kelimeler sadır oluyor mahzenimden. Onlara bir şekil onlara bir intizam verme telaşını yaşamadan sıralıyorum bir bir. Okunma okunmama kaygısını taşımadan yayınlanma yayınlanmama tasasına bulaşmadan sosyal hayatın dokularını rencide etmeden dolu dizgin cümleler sarf ediyorum. İctimainin yakıcı gerçekliği hiç de bulaşmıyor sözcüklerime. Azar azar onları ayıkladığımın farkındayım. Yazdığım ilk şiirden beri azaldılar. Sovyetleri yazan çocukla yazmanın beyhudeliğinden bahseden arasında sanatsalı göğe kaldıran bir yekün var. Ne olacak adam olduk işte. Ne kadar uzaklaşırsan o kadar değerlenir yazın dediler. Sanat sanat içindir mi yoksa sanat dedem içindir mi? Dedem bence her şeyi hak ediyor. Onun bu dünyayı kuşatıcı ablukasına ne kadar da yaklaşıyorum gün geçtikçe. Yazılarım ona benziyor mu bilemem ama hayatımın akışı onun ilkeleriyle ya da, bırak ilkeleri, salıvermişliğiyle çok yakından ilintili. Ben bir boşluk ortasında beyhudeliği tavana vurdurup “ışık olurken” o hayatın kendisi ti’ye alıyordu. Dedemi boşverelim. Kendimi merkez yapıp her cümleme benliğimden demlemeler eklemem bir hastalık oldu. Başbakandan, komşu ülkelerden, asırlık meselelerden bahsetmek varken varlık yokluk üzerine nutuk atıyorum. Ne de güzel ediyorum. Sonra da bunları başkalarının okumasına arz ediyorum. Olacak iş mi bu. “Hayatın bir gayesi, bu aleme konuşumuzun bir neticesi hakikatin ayan beyan tecellisi varken” benim bunları yazmam neye delalet eder. Bunun cevabını ben de bilmiyorum. Bildiğim tek şey diye başlayan bir cümlem olmayacak. Bildiğim bir şey yok. Bilene de sormuyorum çünkü korkuyorum. Kendime itiraf edemediğim şeyler yok. Her şeyi itiraf ettim o yüzden onları başkalarının da duymasından korkuyorum. Yazdıklarımın ciddiye alınmasından korkuyorum. Zihni hezeyanlarıma hakikat bürüntüsü veren “sözün kudreti”nden korkuyorum…