İDEAL DÜŞÜNCE Düşünceye Açılan Pencere

Adam Olmak

İhsan ÜNLÜ

Hafta sonu yapılan sınavlar, adam olmanın ne demek olduğunu bana tekrar düşündürdü.

Adam olmak, bir üniversite bitirip belli makamlara gelmek miydi?

Adam olmak, sınavlarda başarılı olup dereceler kırmak mıydı?

Adam olmak, hani hepimizin bildiği kaymakam hikayesinde olduğu gibi makam sahibi olduktan sonra halka tepeden bakmak mıydı?

Tabi bu soruları artırıp öğrencileri sınav jokeri haline sokan eğitim sistemini sorgulayabilirsiniz. Ancak benim burada asıl üzerinde durmak istediğim konu, hangi konumda olursa olsun kişinin şahsiyet sahibi olup eğilip bükülmeden hizmete talip olabilmesidir. Hani, ‘adam gibi adam’ olabilmektir marifet..

Kapital hayatın insanlara dayanılmaz cazibeler sunduğu ve başarı hedefini çok farklı gösterdiği bir dünyada yaşarken, bizi biz yapan değerlerden de hızla uzaklaşıyoruz. Hedefin çok para kazanmak, makam ve mansıp sahibi olmak, ayakta kalabilmek için hep önde olmak gibi şeyler olarak gösterildiği bir dünyada, ne yazık ki yeni nesillere ideal tablolar sunamıyoruz.

Tabi bunları söylerken bu sınav yarışından geri durup işi şansa bırakalım demiyorum elbette. Yavrularımızı bu maratona hazırlarken, onları dünyevi ve uhrevi hayat maratonlarına da en güzel şekilde hazırlayıp önlerine gerçek hedefler koyalım diyorum.

Bakınız, değerli dostum Selahattin Yaylamaz’ın da yeni kitabı ‘Okuma Zekası’nda yer verdiği çok harika bir anekdotu sizinle paylaşmak istiyorum:

“Sınıf, öğrencilerin gürültü patırtısıyla sallanırken sert görünümlü hoca kapıda belirir. İçeriye kızgın bir bakış atıp kürsüye geçer. Tebeşirle tahtaya kocaman bir(1) rakamı çizer. “Bakın” der, “Bu kişiliktir. Hayatta sahip olabileceğiniz en değerli şey…” Sonra 1’in yanına bir “0” koyar: “Bu başarıdır. Başarılı bir kişilik “1”i “10” yapar.” Bir “0” daha.. “Bu tecrübedir. “10” iken “100” olursunuz.” Sıfırlar böyle uzayıp gider: Yetenek..disiplin..sevgi..Eklenen her yeni “0” ın kişiliği 10 kat zenginleştirdiğini anlatır hoca..Sonra eline silgiyi alıp en baştaki “1” i siler. Geriye bir sürü sıfır kalır ve hoca yorumunu patlatır:

“Kişiliğiniz yoksa öbürleri hiçtir.”

Şimdi kendimi de dışarıda tutmadan düşünüyorum da; çocuklarımızı en güzel okullarda okutup en iyi dershanelerde sınavlara hazırlarken, şahsiyetlerinin gelişimi noktasında ne yaptık?

Yavrularımıza en güzel elbiseleri giydirip onların dış görünümüne azami titizlik gösterirken iç dünyalarına ne kadar eğildik? Ruh dünyalarının da gelişmesi için ne gibi tedbirler aldık acaba?

Bütün varlığımızı yarın kendilerine teslim edip gideceğimiz yavrularımızın ahlakı ve kişiliği noktasında gözümüz arkada kalmadan göçüp gidebilecek miyiz bu dünyadan?

Bana öyle geliyor ki; gerçekten adam gibi adam şahsiyetler yetiştirmek için önce kendi nefsimizden başlamamız gerekiyor dostlar. Kendisini değiştiremeyen ve yönetemeyen insanın başkasına hükmetmesi beklenemez.

Ayrıca bütün bunların yanı sıra mutlaka uzmanlara kulak verip işin pedagojik yanını ihmal etmemek gerekir. Uzmanlar, özellikle okul öncesi dönemin bilinçaltı kayıtların gerçekleştiği ve kişiliğin şekillendiği altın bir dönem olduğu noktasında velileri uyarıyor. Yani bu dönemi bir kayıt cihazına benzetirsek, bu dönemde ne yüklenmişse çocuğa yarın onlar dışarıya sızacaktır.

Yarın çok geç olmadan var mısınız adam olup adamlar yetiştirmeye?