İDEAL DÜŞÜNCE Düşünceye Açılan Pencere

BİR MÜNZEVİNİN NOT DEFTERİNDEN

Tek Başınasın!

Vedat ÖZCAN

Görelim Mevlâ neyler / Neylerse güzel eyler!

Tek başınasın!

Bunun sebebini anlamak için uzun yılların  geçmesi gerekir!

Hepimiz yaşamışızdır…

Öyle bir nokta gelir ki, insan kendini tek başına hisseder. Milyonluk bir şehirde, eş-dost ve arkadaşla çevriliyken, çoluk-çocuk etrafında dönerken, ne kadar iyi bir insan olduğun söylenirken, yaptığın işler için takdir edilirken, selam verenlerin çok, hatır soranların pek çok iken “tek başına” olduğunu hissedersin!

Bir başına!

Her yere tek başına gider, yaşadığın her şeyi tek başına yaşar, her şeyi omuzlarında bir başına taşırsın! "Her şeyi yanımda taşıyorum" dersin!

Hayatta, umut ettiklerinden çok azı gerçekleşir!

Onun için O’na şükredersin!

Sonra bir bakarsın, onlar da elinden kayıp gitmiş!

"İmtihan dünyası" dersin! Teselli bulursun belki!

Öyle anlar vardır ki hayatında, anne-baba, eş-dost, akraba, arkadaş, yüzüstü bırakır seni. Bir başına…

Sonra “o anlar”dan çok sonra, yaran kabuk bağladıktan, derdine derman bulduktan çok sonra, karşına çıkarlar: “Nerelerdeydin hayırsız!” derler.

“Nerelerde olacaktım. Bir başıma idim.” diyemezsin.

“Hayırsız olan ben değildim, sizdiniz” de diyemezsin…

Ağzında bir şeyler geveler, o soruyu geçiştirmeye çalışırsın.

“Kendimi senin yanında çok yalnız hissediyorum” diyenler olur!

Onlara da “Senin yalnızlığın sendendir!” diyemezsin.

“Öyle bir dilin, öyle bir hâlin, öyle bir duruşun var ki, seni yalnız bırakmanın, sana yapılacak en büyük iyilik olduğunu düşündüm!” diyemezsin.

Sana her şeyi söyleme hakkını kendinde bulan bir pervasıza, belki de hayatında ilk kez cevap verirsin! Terk eder gider!

Seni oradan oraya sürükleyen bir hayırsıza “Dur artık, yoruldum! Biraz da şuraya gidelim” dersin, isyan addeder, bırakıp gider. Döndüğünde seni bulamayacağını fark etmeden, düşünemeden…

Sana her an gadreden ve bunu fark etmeyen birine “Yeter artık, gadretme!” dersin. Beddua eder gider!

Her seferinde anlarsın tek başına olduğunu!

Daha önce defalarca yaşadığın, tekrar tekrar yaşadığın şeyi fark etmezsin.

“Bu hayat tek başına yaşanan bir hayattır!”

Sonra, bir başına bıraktıkların, aramadıkların, hatırını sormadıkların aklına gelir.

O zaman anlarsın neden “tek başına” kaldığını…

Aramadığın, hatırını sormadığın, derdine koşmadığın her bir insan için, bir insan senden uzaklaşır, belki de uzaklaştırılır.

Sen onları tek başına bırakırken, farkına varmadan sen de tek başına kalmaya doğru yol almışsındır yavaş yavaş…

Yapanın yanına kâr kalmaz… Terk ettiğin kadar terk edilirsin…

Etme bulma dünyasıdır… Ne ektiysen onu biçersin…

Aramadığın kadar aranmaz, sormadığın kadar sorulmaz, sevmediğin kadar sevilmezsin…

Sonuçta tek başına bitireceğin “bir hayatın” olur!

“Bir başına bitecek” bir hayat!

“Ne yapmalıyım?” mı diyorsun?

Bunu anladığın, fark ettiğin zaman, O’na sığın!

Yalnız olmadığını, tek başına olmadığını, bir başına olmadığını anlarsın!

İstediklerine cevap vermediğini düşünsen de O’na sığın…

“Vardır bir sebebi elbette!” diye teselli edersin kendini…

Görelim Mevlâ neyler, neylerse güzel eyler dersin!

İşte o zaman, istesen de yalnız kalamayacağını anlarsın!

Belki bir teselli, belki bir tecrübe, belki bir tavsiye! Ama söylenebilecek tek şey bu!